لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ اشاره دارد بصفات قدسيه تنزيهيه سلبيه زيرا كه در آن تنزيه و تقديس ذات احديت است از نواقص ممكنات كه بازگشت آن بقدم ذاتى و وجود واجبى مىگردد . لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ اشاره دارد بمقام افعال ذو الجلال كه تمامى عوالم وجود از محسوسات و ماديات گرفته تا مجردات از عالم نفوس و عقول و ملائكه مقربين تماما ملك او و در قبضه اقتدار و تحت سلطنت و استيلاء وى و مسخر ويند . يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ اشاره باحاطه علم تفصيلى اوست كه هر فردى از موجودات گذشته و آينده و آنچه در عالم واقع شده و مىشود تماما منطوى در علم ازلى و ازلا و ابدا مكشوف و حاضر نزد قيوم متعال ميباشند . وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ اشاره دارد بسعه علم تفصيلى و سعه احاطه و سلطنت و عظمت و اقتدار خداوندى آن حى متعال و اسرار ديگرى كه در آن منطوى است وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما اشاره دارد بكمال قدرت و عدم دثور و خستگى در عمل كه ناشى از جهات جسمانى و لوازم طبيعى است . وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ اشاره دارد بعلو عظمت خداوندى او . پس كسى كه در اين مبارك آيه تأمل نمايد به خوبى مىيابد كه چگونه تمام اوصاف جمال و جلال و عظمت كبريايى مبدء عالم در آن منطوى است . « پايان » چنانچه مفسرين شماره نموده‌اند آيه الكرسى پنجاه كلمه و يكصد و پنجاه حرف است اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ اللَّه مبتداء لا نفى جنس الا استثناء هو ضمير غائب مذكر مرجع و بازگشت آن باللّه است الْحَيُّ الْقَيُّومُ دو اسم از اسماء الحسنى و دو صفت از اوصاف جمال است . در اين مبارك آيه پنج اسم از اسماء اعظم الهى را تذكر ميدهد : 1 - اللَّهُ با اختلاف اقوال كه آيا مشتق است يا جامد اسم است يا صفت